از فصلی که بر من جدایی چهره افکند و برگ های قلبم یکی یکی در اوج مهر و محبت خشکیدند،

از فصلی مینویسم که دیگر عاطفه برایم کمرنگ شد و شوق ماندن در دنیا را از دست دادم،

از فصلی مینویسم که محبت برایم افسانه شد و صداقت برایم کهنه و بی معنا،

از فصلی مینویسم که چشمانم گریستن را فراموش کرد و تا ابد به افق تنهای خیره ماند.

از فصلی مینویسم که سخن عشق برایم بی مفهوم ترین سخن زمان شد از فصلی که شیشه دلم شکست و ناآرامی و حسرت آن را فرا گرفت.

از فصلی مینویسم و میگویم که وجودم را، عشقم را، احساسم را در زیر خاک های بی وفایی دفن کردن و مرا در حسرت کلامی خوش تا ابد اواره کردند

از فصلی مینویسم.....